РЕКЛАМА

Загрузка...
Мы сядзелі на беразе, на кароткім пляжы, і размаўлялі пра тое, што падавалася нам дзіўным. Ты гуляўся з хвалямі, якія набягалі белымі карункамі, імкнучыся дастаць твае сьляды, якія ты пакідаў усё далей і далей, завабліваючы марскую прахалоду на гарачы перадвячэрні пясок.

Кіран ды Лорна распавялі, што некалькі месяцаў таму бачылі зграю нейкіх істотаў, здалёк у тумане не было бачна, хто гэта. Яны нібыта ішлі па вадзе, але на тым месцы, Кіран ды Лорна гэта дакладна ведалі, раней не было такой плыткай пярэспы. Яны вельмі зьдзівіліся, а калі спусьціліся ўніз, каб паглядзець бліжэй, у моры нікога ўжо не было. Яны казалі, што і сьлядоў на пяску не знайшлі.' />

Здарэньні

Мы сядзелі на беразе, на кароткім пляжы, і размаўлялі пра тое, што падавалася нам дзіўным. Ты гуляўся з хвалямі, якія набягалі белымі карункамі, імкнучыся дастаць твае сьляды, якія ты пакідаў усё далей і далей, завабліваючы марскую прахалоду на гарачы перадвячэрні пясок.

Кіран ды Лорна распавялі, што некалькі месяцаў таму бачылі зграю нейкіх істотаў, здалёк у тумане не было бачна, хто гэта. Яны нібыта ішлі па вадзе, але на тым месцы, Кіран ды Лорна гэта дакладна ведалі, раней не было такой плыткай пярэспы. Яны вельмі зьдзівіліся, а калі спусьціліся ўніз, каб паглядзець бліжэй, у моры нікога ўжо не было. Яны казалі, што і сьлядоў на пяску не знайшлі.

Мы зразумелі гэтае сымбалічнае зьяўленьне як знак: хоць нам вельмі добра было ў гэтым гасьцінным доме на ўзьбярэжжы, але трэба было працягваць нашыя пошукі. Наступнаю раніцаю мы разбурылі свой самаробны дамок і, каб ня крыўдзіць гаспадароў, накрэмзалі на пяску ліст да іх. У ім мы падрабязна напісалі гісторыю нашых пошукаў, падзякавалі за тое, што яны зрабілі для нас, а таксама пакінулі некалькі парадаў, як можна спасьцігнуць неабходныя для жыцьця майстэрствы: дыхаць пад вадой, чытаць будучыню па сьлядах на пяску, размаўляць з сабой зь мінулага, разумець мову жывёлаў.

Паступова мы абыйшлі ўсе суседнія мясьціны, але, як правільна заўважылі Лорна і Кіран, тое, што мы шукаем, часта не пакідае ніякіх сьлядоў – толькі прадчуваньне сваёй блізкасьці. Найлепшым месцам нам падалося курортнае мястэчка, якое, нягледзячы на папулярнасьць сярод турыстаў, захоўвала дзікаватыя куткі. Трэба было толькі адыйсьці некалькі кілямэтраў ад упарадкаваных мясьцін адпачынку, а таксама ад невялікіх пясчаных пляжаў – і вакол цябе заставаліся толькі пашы ды стромкі скалісты бераг акіянскага заліву. Мы знайшлі маленькі маляўнічы схаваны ад нецікаўных людзей вадаспад з прэснай вадой і невялікую палоску камяністага нізкага берага. Недалёка ад гэтай райскай мясьціны знайшлася таксама маленькая ўтульная пячора, у якую можна было трапіць толькі па вадзе… ці паветры.

Ідучы сьцежкай, асаджанай суцэльным кустом ажыны, мы сустрэлі чалавека-авечку і спыталі ў яго накірунак. Ён прамармытаў нешта на дзіўным і, відаць, вельмі старажытным дыялекце, падобным да гэльцкага і пакрочыў далей са сваім сівым і мудрым ад старасьці сабакам. Пах авечай поўсьці зачапіўся за нас і пацягнуўся ад чалавека-авечкі, як нітка за павучком. Я стала намотваць яго на далонь – калі час будзе, зраблю файную фарбу.

Я ўладкавалася працаваць у кітайскім доме – два разы на тыдзень. Распавядала замежнікам пра розныя гатункі гарбаты на тых мовах, якія ведала; а таксама ладзіла чайныя цырымоніі. Ты чакаў мяне дома, куды я прыяжджала на старым фургончыку, які мне пазычылі на працы. Грошай хапала на кнігі, ежу, сьвечкі і дровы для каміну. Часам ты выпраўляўся ў горад разам са мной. Па дарозе ты заўсёды паглядаў у абодва бакі, каб не прапусьціць нешта значнае. Ты ўглядаўся ў твары людзей, шукаў на іх адбітак дзіўных невытлумачальных здарэньняў, сьведкамі якіх яны сталі. Але большасьць твараў былі заклапочаныя і шэрыя – твары людзей, якія даўно ня бачылі нечага незвычайнага, прынамсі іх вочы не паказвалі сумневу ў правільнасьці сёньняшняга разуменьня сусьвету.

У кітайскі дамок прыходзілі розныя людзі. Былі выпадковыя і сталыя наведвальнікі. Былі тыя, хто, даведаўшыся пра гэтае месца зь якой-небудзь крыніцы, заходзілі пацікавіцца і больш ніколі не вярталіся, а хтосьці станавіўся заўсёднікам. Былі людзі, дасьведчаныя ў каштоўнасьцях гарбаты, але большасьць пад час цырымоніі сачылі і слухалі з непадробнай увагай і даверлівасьцю. Адзін чалавек часьцяком завітваў сюды. Звычайна ён замаўляў жоўты чай з карой японскага кедра, якая мела галюцынагенныя ўласьцівасьці, і сядаў за самы непрыкметны столік, адкуль бачна было тое, што адбываецца ў залі.

Калі глядзець ягонымі вачыма, якія ўжо прызвычаіліся да цьмянага асьвятленьня, у памяшканьні было зашмат эзатэрычных дробязяў – званочкі ветру розных памераў, папяровыя ліхтарыкі, безьліч падушак з яскравымі малюнкамі, дэкаратыўныя чайнічкі, расстаўленыя пад стольлю, рэпрадукцыі Хакусая ды іншых японскіх мастакоў. Замест шпалераў сьцены былі аклееныя кітайскімі газэтамі, а самі чайныя майстры былі апранутыя ў шаўковыя традыцыйна стракатыя касьцюмы.

Але трэба было зрабіць некалькі глыткоў, і ўсё тое, што спачатку так кідалася ў вочы, паступова зьлівалася ў адзін гарманічны малюнак, з сынкрэтычнай блытаніны ператваралася хутчэй у дэкарацыю ўсходняга тэатру, прымай якога была гарбата.

Сёньня чаяваньне адбывалася неяк асабліва. Наведвальнікі былі ня надта спакушаныя, але вельмі чулыя. Яны дазволілі мне выбраць для іх гатунак гарбаты, відаць, добра разумеючы, што ўсё залежыць ня столькі ад выкшталцонасьці матэрыялу, колькі ад аранжыроўкі смаку, якую павінны былі зрабіць для іх гэтая заля і майстар цырымоніі. Мне яны вельмі спадабаліся, таму я пагрэла для іх самы каштоўны посуд – сярэдніх памераў гліняныя кубачкі з цудатворнымі надпісамі і імбрычак, які захоўваў водар выключна лепшых гатункаў чаю.

Першая вада, хуткая – наталеньне смагі, другая вада, моцная – насалода, трэцяя вада, вострая – адчуваньне густу, чацьвёртая вада, лёгкая – мэдытацыя, пятая, празрыстая – разняволеньне.
1
1780
22 июня 2008
Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь. Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо зайти на сайт под своим именем.
Смотрите также
Палёты і сныПалёты і сны

Мы паставілі намёт на пяску ля мора. Раніцай ён быў напалову заліты вадой. Але мы не адразу заўважылі – так стаміліся пасьля ўчорашняй прагулкі – і не...

Зорны дожджЗорны дождж

Сёньня ноччу дамовіліся ня спаць, а ісьці зьбіраць зоркі. Каб не заснуць, сядзелі ля каміну, гледзячы на тое, як іскры, нібыта зоркі ляцелі ўверх, пад...

Горад К.Горад К.

Мы ішлі ажыўленай вуліцай горада К., і ўсе на нас глядзелі, таму што мы былі вельмі прыгожай парай. Мабыць, нехта нам зайздройсьціў, таму што па маёй...

Віншуйце па-беларуску!Віншуйце па-беларуску!

Мінскі дызайнер Раман Шык прапанаваў хіт сезону – беларускамоўныя паштоўкі....

Загрузка...
Комментарии

Tugcrereled
19 июня 2011 02:39
Когда вы решитесь скачать торрент бесплатно на русском языке , будьте готовы к приятным
проблемам, начиная от пойманного вредоносного кода и заказнчивая
непрерывным стуком в вашу дверь от милицейского наряда, который хочет изъять
ваш компьютер и просканировать его на наличие пиратских игр и фильмов.
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии в данной новости.
Пятница, 09 Декабря
USD 1.9746
EUR 2.1262
RUB 0.0312
alexic 16 минут назад
Цитата: gismo_2
Ключевое слово.

gismo_2 19 минут назад
Цитата: Либерман
графоманы

Ключевое слово.
Либерман 22 минут назад
Цитата: MegaSchuster
раз видел вывеску "Свечи, купленные не в храме - считаются недействительными и не являются жертвой, угодной Богу"

Сочиняешь же. Фотку, небось, в сети такую видел - шутку бородатую, а не вывеску.
Цитата: Issida
слышал про эффект плацебо? Если это людям приносит пользу, значит это надо

Цитата: aroy
я правильно понял, что ты одобришь продажу любой бесполезной ху##и, если покупатель считает эту ху##ю полезной?

Ему про пользу и эффект плацебо, а он про бесполезную хню.
Омг, как так можно тупить на ровном месте?
Цитата: dianest
Где нормальные, счастливые, здравые люди, что искренне верят в Бога? Знает кто таких?

Слишком много наваял признаков, к которым легко докопаться. Леший знает, что лично для тебя начит "нормальный", "счастливый", "здравый" или "искренне". Но ганьба тебе уже за то, что стольких верующих записал автоматом либо в убогие, либо в обманщики.
Цитата: gismo_2
Приведи литературный пример где написано "слова лукавят" и я признаю свою неправоту

Хз. По-моему, графоманы такие словосочетания просто обожают.
"В чем сила их или никчемность?
В чем слава их или позор?
Слова лукавят – выдаст взор?
Бесстыдство, равнодушье, совесть?"
"Движенья губ - подвержены обману
Слова лукавят - их не слушай, брось
Лишь руки и глаза все скажут прямо
Рукам - поверь! Словам - ну как пришлось"
"И пусть холода у порога
Тем ярче горит голова
И каждый – любимец у Бога,
Когда не лукавят слова."
"Скрипят страницы древней Книги
Слова лукавят и хохочут,
Их тайный смысл понять несложно:
- Все будет так, как ты захочешь!"
"У паненки лукавят слова,
но запястье — предмет волшебства,
до смешного хрупок сосуд,
где хранится Шопенов прелюд."
Вроде первый и крайний графоманы даже какие-то премии и заслуги имеют.
siskin 37 минут назад Че за прикол,непонятно Tatur 39 минут назад два обручальных кольца, свечка и ветки с иголками:) Hartigen 42 минут назад не о такой тюрьме пел джонни кеш
Kano 42 минут назад Норм, у каждого своя степень распущенности. alexic 52 минут назад gismo_2,
птичка пытается рассуждать, это уже что то новое))
Новости от партнеров

ИНТЕРЕСНОЕ:

Загрузка...